Pasen 2017

Vandaag op stille zaterdag, mijmer ik over het leven en de wereld waarin ik op mocht groeien. Kind in de tijd van de flower power, tiener in een wereld waarin oorlog vooral iets was van ver weg of uit de geschiedenisboekjes. Twintiger in een tijdperk waarin de Berlijnse muur viel, Nelson Mandela een vrij man werd en er een eind kwam aan de apartheid. Een wereld waarin iedere generatie het beter had dan de vorige. Vrijheid, veiligheid en vooruitgang waren vanzelfsprekend.

Vandaag op Stille Zaterdag mijmer ik hoe graag ik die wereld van vrijheid, hoop en vertrouwen gegund had aan mijn kinderen. Maar zij groeien op in een wereld waarin hoop en vertrouwen het af lijken te leggen tegen angst en dreiging. Een wereld die wordt geregeerd door narcistische psychopaten die zich bezighouden met wedstrijdjes wie het verst kan piesen of wie de langste heeft.  Een wereld waarin een derde Wereldoorlog ineens een angstwekkend reĆ«el scenario lijkt te worden. Vrijheid, veiligheid en vooruitgang zijn niet vanzelfsprekend maar schaars en kwetsbaar.

Ondanks de wereld waarin wij onze kinderen laten opgroeien zie ik in hen veerkracht, optimisme en vechtlust. Zij realiseren zich ter dege dat vrijheid, veiligheid en vooruitgang geen vanzelfsprekende verworven rechten zijn. Zij beseffen dat vrijheid niet zonder verantwoordelijkheid kan en dat veiligheid niet kan bestaan zonder tolerantie en respect. Ze zijn bereid om hun schouders er onder te zetten en  ervoor te knokken dat hun kinderen weer kunnen leven in een wereld waarin iedereen vrij is. Ze willen strijden voor een wereld van hoop, vertrouwen, vooruitgang  en kansen voor iedereen die bereid is om ervoor te gaan. 

De jeugd heeft de toekomst en ik vertrouw er op dat die bij hen in uitstekende handen is. Dus na het gemijmer van stille zaterdag vier ik morgen Pasen, het feest van verrijzenis, hoop en vertrouwen in een betere wereld.